I Interdyscyplinarny Kongres Logopedów Akademii Logopedy to wyjątkowe wydarzenie, które łączy naukę, praktykę i interdyscyplinarne spojrzenie na komunikację. To przestrzeń, w której logopedzi, neurologopedzi, psycholodzy, pedagodzy i inni specjaliści spotykają się, by wymieniać wiedzę, doświadczenia i nowoczesne strategie terapeutyczne.
Podczas kongresu uczestnicy zgłębią zarówno werbalne, jak i niewerbalne aspekty komunikacji, poznają najnowsze metody diagnozy i terapii oraz odkryją, jak skutecznie wspierać rozwój mowy i relacji z pacjentami w różnym wieku.
To wydarzenie dla profesjonalistów, którzy chcą pracować wielowymiarowo, opierając swoje działania na badaniach, doświadczeniu praktycznym i współpracy interdyscyplinarnej, podnosząc jakość terapii i efektywność kontaktu z pacjentem.
Data wydarzenia: sobota, 19 września 2026
Konferencja online na żywo
Razem ze szkoleniem na żywo otrzymujesz 30 dni dostępu do nagrania konferencji.
Cena uczestnictwa: 399 zł.
Biorę udział!
Certyfikat uczestnictwa: tak
Program Kongresu
Nasz Kongres to unikalna okazja do poszerzenia wiedzy i zdobycia praktycznych narzędzi w pracy z dziećmi, młodzieżą i rodzinami. Program został opracowany tak, aby łączyć najwyższe standardy naukowe z praktycznym podejściem terapeutycznym, a interdyscyplinarna perspektywa prelegentów umożliwia spojrzenie na terapię z różnych punktów widzenia.
Program Kongresu
09:00–09:15
Otwarcie konferencji
09:15 – 11:45 – SESJA I – Interdyscyplinarne ramy diagnostyczne
Abstrakt wystąpienia
Zaburzenia artykulacji stanowią istotny problem wpływający m.in. na komunikację, rozwój językowy oraz funkcjonowanie społeczne osób w różnym wieku. Współczesne podejście diagnostyczno-terapeutyczne uwzględnia nie tylko aspekty fonetyczno-fonologiczne, lecz także szeroki kontekst obejmujący funkcje prymarne i motorykę oralną, napięcie mięśniowe, wzorce oddechowe, oraz uwarunkowania sensoryczne i posturalne.
Podczas wystąpienia zaprezentowane zostaną najnowsze wyniki badań własnych, prowadzonych z wykorzystaniem obiektywnych technik instrumentalnych, potwierdzające istnienie korelacji funkcjonalno-artykulacyjnych. Wnioski z prowadzonych badań pozwalają wyznaczać zasady planowania terapii opartej na współpracy interdyscyplinarnej, ukierunkowanej na usuwanie przyczyn zaburzenia. Promują także holistyczny model współpracy specjalistów jako standard postępowania w terapii zaburzeń artykulacji.
Badania zrealizowano w ramach projektu naukowo-badawczego pt. Badanie mowy zaburzonej i funkcji prymarnych za pomocą artykulografu CARSTENS AG501 i analizatora rozkładu pola akustycznego (nr projektu: 2021/43/HS200162), finansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki pod kierownictwem A. Lorenc.
O prelegentkach
dr hab. Anita Lorenc, prof. ucz. – fonetyczka, surdologopedka, założycielka i kierowniczka Pracowni Fonetyki Stosowanej w Instytucie Polonistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracuje w Zakładzie Logopedii i Emisji Głosu IPS UW oraz w Instytucie Logopedii UG. Współpracuje z Laboratorium Mowy w Warszawie. Zainicjowała w Polsce badania z wykorzystaniem artykulografii elektromagnetycznej. Prowadzi badania naukowe z zakresu fonetyki eksperymentalnej, klinicznej oraz surdologopedii. Obecnie kieruje już drugim projektem badawczym finansowanym ze środków Narodowego Centrum Nauki. Trzykrotna laureatka nagrody Rektora UW za wybitne osiągnięcia naukowe.
dr n. hum. Agnieszka Borowiec – neurologopedka, specjalizuje się w badaniu biomechanizmów funkcjonalnych w obszarze stomatognatycznym. Obroniła doktorat na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie aktualnie jest wykonawczynią w projekcie badawczym Narodowego Centrum Nauki. Współpracuje z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym. Założyła i prowadzi Laboratorium Mowy – gabinet specjalizujący się w terapii miofunkcjonalnej i logopedii artystycznej. Jest autorką Terapii Miofunkcjonalnej Układu Stomatognatycznego MTSS i współpracuje z innymi specjalistami w holistycznym podejściu do zaburzeń rejonu stomatognatycznego.
Abstrakt wystąpienia
Celem wystąpienia jest zaprezentowanie istoty dostrzeżenia charakterystycznych cech wyglądu badanych pacjentów w trakcie szczegółowej diagnozy logopedycznej. Prelegentka zaprezentuje galerię zdjęć wybranych cech dysmorficznych z obszaru stopy, dłoni oraz kompleksu ustno-twarzowego niemowląt i małych dzieci, które mogą wskazywać na konieczność pogłębienia wielospecjalistycznej diagnostyki. Przytoczy również fachowe nazewnictwo cech fenotypowych, które usprawni komunikację z lekarzem oraz wzbogaci treść opinii logopedycznej. Spróbuje udowodnić, że wczesne postawienie rozpoznania medycznego, jest kluczem do zaprogramowania precyzyjnego wsparcia małego dziecka i jego rodziny, a także pomaga w ustaleniu rokowań. Zabezpiecza również zdrowie i ma wpływ na jakość życia pacjenta.
O prelegentce
dr Kamila Czarnik – neurologopeda kliniczny. Doświadczenie kliniczne zdobywała pracując w oddziałach neonatologii, patologii noworodka oraz neurologii w Szpitalu Wojewódzkim w Tychach. Aktualnie prowadzi centrum diagnozy i terapii Neurostrefa w Brzeszczach koło Oświęcimia, gdzie przyjmuje pacjentów tylko do 12 miesiąca życia. Z radością dzieli się swoim doświadczeniem z innymi terapeutami prowadząc szkolenia, okazjonalnie realizując wykłady na uczelniach wyższych oraz publikując treści w mediach społecznościowych. Prywatnie jest oddanym członkiem Amatorskiej Grupy Teatralnej Bajki ze Starej szafy, kocha festiwale muzyczne i podróże w najlepszym towarzystwie.
Abstrakt wystąpienia
Obserwowane w ostatnich latach zmiany w epidemiologii i etiopatologii CAPD wymagają aktualizacji procedur diagnostycznych. W pracy przedstawiono model diagnostyki i terapii APD oparty na współpracy audiologów logopedów i psychologów z uwzględnieniem złożonego obrazu klinicznego oraz częstego współwystępowania trudności językowych, poznawczych i edukacyjnych. Rekomenduje się diagnozę opartą na wywiadzie, kwestionariuszach funkcjonalnych oraz baterii testów słuchowych, z ostrożną interpretacją wyników i diagnozą różnicową. Postępowanie terapeutyczne obejmuje celowany aktywny trening słuchowy o monitorowanej skuteczności, oraz wsparcie logopedyczne i psychologiczne. Przedstawiono również wyniki badań oceniających efektywność różnych treningów słuchowych.
O prelegencie
Dr n. med. Andrzej Senderski – otolaryngolog, audiolog i foniatra, absolwent Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Wieloletni pracownik Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu, gdzie pracował do 2011 r. Od początku swojej działalności naukowej koncentruje się na neuropsychologii słyszenia, badając, jak mózg przetwarza informacje odbierane z uszu. Zajmuje się trudnymi przypadkami pacjentów z niedosłuchem i zaburzeniami rozumienia mowy oraz dziećmi z zaburzeniami przetwarzania słuchowego APD ang. Auditory Processing Disorder. Kształcił się m.in. w Klinice Audiologii i Logopedii Brigham Young University w USA, gdzie prowadził badania z audiologii i elektrofizjologii słuchu. Tam powstała jego praca doktorska dotycząca słuchowych potencjałów wywołanych oceniających proces rozumienia mowy. Współpracuje z prof. Davidem McPhersonem, z którym realizował m.in. badania epidemiologiczne słuchu u dzieci w wieku szkolnym. Za pionierskie wykorzystanie Internetu w badaniach słuchu otrzymał zbiorową nagrodę Ministra Zdrowia oraz Brązowy Krzyż Zasługi za zasługi dla Służby Zdrowia. W latach 2011- 2013 kierował Ośrodkiem Audiologii, Foniatrii i Otolaryngologii w Instytucie „Pomnik- Centrum Zdrowia Dziecka”. Od 2017 roku pracuje w Klinice Otolaryngologii Dziecięcej WUM. Autor wielu publikacji naukowych oraz rozdziału “Zaburzenia przetwarzania słuchowego u dzieci” w monografii Otorynolaryngologia Dziecięca pod redakcją prof. Lidii Zawadzkiej-Głos wydanej w 2023 roku. Współtwórca platformy diagnostyczno terapeutycznej zaburzeń przetwarzania słuchowego APD – Neuroflow ATS.
11:15–11:45
Przerwa
11:45 – 14:05 – SESJA II – Zaburzenia neurorozwojowe i funkcjonowanie dziecka
Abstrakt wystąpienia
Prezentowane wyniki pochodzą z ogólnopolskiego badania dotyczącego tego, jak rodzice postrzegają proces diagnozy spektrum autyzmu u ich dzieci. W badaniu, przeprowadzonym online, wzięło udział 1266 rodziców dzieci do siedemnastego roku życia. Rodzice pytani byli o doświadczenia z poszczególnych etapów procesu: okresu przed przystąpieniem do diagnostyki, przebiegu procesu, przekazania rozpoznania, a także o jakość wsparcia otrzymanego zaraz po diagnozie. Zebrano odpowiedzi dotyczące m.in. pierwszych niepokojów o rozwój dziecka, kryteriów wyboru placówki diagnostycznej, czasu oczekiwania na diagnozę, specjalistów biorących udział w procesie, poniesionych kosztów a także oceny jakości kontaktów ze specjalistami oraz stresu przeżywanego przez rodziców. Uzyskane dane prezentowane są w odniesieniu do całej próby, oraz oddzielnie dla rodziców dziewczynek i chłopców, a w niekiedy także z uwzględnieniem podziału według wieku dzieci (4 grupy wiekowe). W badaniu zebrano także dane jakościowe – odpowiedzi rodziców na pytania otwarte. Otrzymane wyniki posłużyły do sformułowania rekomendacji dla specjalistów i instytucji działających w obszarze diagnostyki autyzmu w Polsce.
O prelegentce
Aleksandra Grzeszak – doktorantka kształcąca się w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, realizująca swój projekt badawczy w Katedrze Psychologii Zdrowia i Rehabilitacji Wydziału Psychologii UW. Obszarem prowadzonych przez nią badań są doświadczenia dorosłych kobiet w spektrum autyzmu. Zawodowo zajmuje się wspieraniem dzieci, młodzieży i młodych dorosłych rozwijających się w spektrum autyzmu i ich rodzin. Pracuje jako psycholog w ośrodku terapeutycznym „Przystań Szkraba” w Warszawie. Członkini zarządu Stowarzyszenia Innowacji Społecznych „Mary i Max”, które zajmuje się tworzeniem nowatorskich programów wspierania młodzieży i dorosłych w spektrum.
Abstrakt wystąpienia
W ostatnich latach u coraz większej grupy osób – nie tylko dzieci, ale i dorosłych – rozpoznaje się zespół nadpobudliwości psychoruchowej. W konsekwencji przed rodzicami, specjalistami czy też nauczycielami stoi zadanie nauczenia się właściwego wspierania dotkniętych ADHD osób. Nadpobudliwe dziecko przejawia trudności w zakresie koncentracji uwagi, nadruchliwości oraz impulsywności. I w tych właśnie obszarach będzie ono wymagało wsparcia i zastosowania odpowiednich, dostosowanych do przejawianych trudności, strategii.
Niestety często w gabinetach spotykamy się ze stwierdzeniem, że nadpobudliwe dziecko to niegrzeczne dziecko, które nie przestrzega obowiązujących w domu, szkole czy podczas zajęć zasad. Nierzadko zdarza się, iż dorośli mylnie interpretują objawy ADHD jako celowe zachowania. W rzeczywistości dzieci dotknięte ADHD starają się zachowywać prawidłowo. Często jednak podejmowane przez nie wysiłki, kończą się porażką. Dzieci nie są w stanie spełnić oczekiwań rodziców, nauczycieli czy specjalistów, mimo podejmowanej pracy, podobnie jak dzieci niedowidzące, które przyszły do szkoły bez okularów i starają się przepisywać tekst z tablicy.
Podczas wystąpienia szczególny nacisk położony zostanie na odróżnianie objawów ADHD od zachowań niepożądanych. Podkreślone zostanie znaczenie prawidłowej interpretacji zachowań nadpobudliwego dziecka jako podstawy do wprowadzenia właściwych oddziaływań terapeutycznych.
O prelegentce
mgr Marta Jerzak – psycholog, certyfikowany psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (certyfikat PTTPB nr 346) i superwizor terapii poznawczo-behawioralnej (certyfikat PTTPB nr 109) Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej, trener programu przeciwdziałania agresji. Absolwentka studiów podyplomowych z zakresu terapii pedagogicznej (Instytut Badań Edukacyjnych), a także diagnozy klinicznej dziecka i jego rodziny (Uniwersytet Warszawski). W 2016 roku ukończyła szkolenie uprawniające do prowadzenia terapii metodą Instrumental Enrichment. Zajmuje się psychoterapią dzieci, młodzieży i osób dorosłych oraz diagnozą i terapią zaburzeń rozwojowych u dzieci i młodzieży. Prowadzi Warsztaty dla Dobrych Rodziców/Nauczycieli – jak radzić sobie na co dzień z trudnymi zachowaniami. Od wielu lat uczy psychoterapii poznawczo-behawioralnej, obecnie w ośrodku Poza Schematami oraz Szkole Psychoterapii Crescentia. Jest autorką i współautorką wielu publikacji z zakresu psychologii dzieci i młodzieży.
13:05-14:05
Przerwa
14:05 – 15:50 – SESJA III – Interwencje terapeutyczne i kompetencje społeczne
14:05-14:10
Podsumowanie części pierwszej i wprowadzenie do części drugiej
Abstrakt wystąpienia
Czy nawiązywania przyjaźni można się nauczyć? W trakcie wystąpienia
zaprezentuję program PEERS® – uznaną na świecie metodę wspierania
umiejętności społecznych u młodzieży i dorosłych w spektrum autyzmu. To pierwszy
w Polsce trening umiejętności społecznych w pełni oparty na dowodach naukowych
(Evidence-Based Practice), który po kilku latach badań i adaptacji właśnie staje się
dostępny dla polskich specjalistów. Prelekcja ma na celu przybliżenie założeń tej
metody.
W trakcie spotkania omówione zostaną kluczowe różnice między programem
PEERS® a tradycyjnymi formami Treningu Umiejętności Społecznych (TUS).
Szczególna uwaga zostanie poświęcona roli rodziców i opiekunów, którzy w tym
modelu pełnią funkcję trenerów wspierających transfer nabytych umiejętności do
codziennych sytuacji życiowych. Przedstawiona zostanie struktura sesji,
wykorzystująca modelowanie wideo, szczegółowe konspekty oraz system zadań
domowych. Wystąpienie stanowi odpowiedź na potrzebę wdrażania
ustrukturyzowanych i przebadanych klinicznie metod w codziennej praktyce
terapeutycznej.
O prelegentce
mgr Kinga Wojaczek – psycholożka, działaczka społeczna oraz współzałożycielka i
prezeska Stowarzyszenia Innowacji Społecznych „Mary i Max”. Od 2012 roku
specjalizuje się w projektowaniu, badaniu i wdrażaniu rozwiązań wspierających
osoby w spektrum autyzmu w budowaniu bliskich relacji. Jako przewodnicząca
Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych m.st. Warszawy aktywnie angażuje
się w kształtowanie polityki wsparcia i poprawę sytuacji osób z
niepełnosprawnościami. W swojej pracy łączy rygor badawczy z praktyką
terapeutyczną, koncentrując się na wprowadzaniu do Polski nowoczesnych metod
wsparcia
Abstrakt wystąpienia
Wystąpienie poświęcone jest skutecznym formom wsparcia dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym z jąkaniem oraz ich rodzin. Omówiona zostanie rola wczesnej identyfikacji dzieci z ryzykiem utrwalenia się niepłynności mowy oraz znaczenie systematycznych badań przesiewowych w profilaktyce i planowaniu oddziaływań terapeutycznych. Przedstawione zostaną czynniki ryzyka utrzymania się jąkania w świetle aktualnej wiedzy i zasad Evidence Based Practice. Zaprezentowane zostanie również praktyczne zastosowanie Logotestu 4 – bezpłatnego narzędzia przesiewowego dla dzieci w wieku 2;0–5;11 lat – jako wsparcia w podejmowaniu decyzji dotyczących diagnozy, terapii pośredniej i bezpośredniej oraz zastosowania monitoringu. Uczestnicy poznają przykłady dobrych praktyk, strategie pracy z rodziną i nauczycielami oraz sposoby budowania wspierającego, akceptującego środowiska sprzyjającego rozwojowi komunikacyjnemu dziecka.
O prelegentce
dr Maria Faściszewska – filolog polski, rosyjski, neurologopeda, specjalista surdologopeda, wykładowca akademicki, pracuje jako adiunkt na Uniwersytecie Gdańskim oraz prowadzi własną praktykę Port Komunikacja Maria Faściszewska. Ukończyła Europejską Specjalizację Kliniczną w Zaburzeń Płynności Mowy (European Clinical Specialisation in Fluency Disorders), stypendystka warsztatów Stuttering Foundation Online Summer Workshop w 2021. Ambasadorka metody “Dam radę!” Bena Furmana i terapeutka nurtu TSR (Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach). Członkini wielu stowarzyszeń w tym członkini Komitetu ds. Płynności Mowy (Fluency Committee) Międzynarodowego Stowarzyszenia Logopedii i Foniatrii (IALP) w kadencji 2025-2029. Autorka i współautorka wielu pomocy logopedycznych, w tym m.im. Percepcja Słuchowa, CAPD, ORM firmy mTalent.
15:30-15:50
Przerwa
15:50 – 17:30 – SESJA IV – Komunikacja i relacja
Abstrakt wystąpienia
Wkrótce!
O prelegentce
mgr Ewa Grzelak – logopeda, terapeuta AAC, szkoleniowiec, trener MÓWika i mentor, terapeuta metody PROMPT, glottodydaktyk, a przede wszystkim praktyk. Pracuje z dziećmi z różnymi problemami związanymi z komunikowaniem się i mówieniem. W praktyce logopedycznej opiera się na wspomaganiu mówienia za pomocą AAC. Ciągle pogłębia swoją wiedzę, kładąc szczególny nacisk na metody pracy z dzieckiem z autyzmem, dziecięcą apraksją mowy, afazją motoryczną i zaburzeniami komunikowania się. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się, prowadząc szkolenia dla terapeutów i rodziców, wykłady dla studentów Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz własną stronę internetową www.apraksja.pl. Prelegentka na licznych konferencjach, zarówno w Polsce, jak i za granicą (m.in “AAC in the cloud”, “Apraxia Kids National Conference”).Prywatnie mama 16-letniego Huberta, chłopca z autyzmem i dziecięcą apraksją mowy, użytkownika AAC. Współautor publikacji „Komunikacja wspomagająca i alternatywna (AAC) w praktyce logopedycznej i terapeutycznej” E. Przebinda, M. Michalik, E.Grzelak (Wydawnictwo Harmonia, Gdańsk, 2023)
Abstrakt wystąpienia
Komunikacja bywa najczęściej kojarzona ze słowem – z jego brzmieniem, poprawnością, bogactwem zasobu leksykalnego czy gramatycznego, szczególnie w spojrzeniu logopedy. W praktyce logopedycznej, edukacyjnej i rodzicielskiej to właśnie słowo bywa punktem odniesienia, celem, czy też miernikiem postępu. Jednak codzienne doświadczenie pracy z dziećmi, szczególnie z dziećmi z zaburzeniami języka, pokazuje wyraźnie, że komunikacja zaczyna się znacznie wcześniej – i znacznie głębiej – niż pojawiają się pierwsze wypowiedziane słowa. W sytuacjach, w których słowa jeszcze się nie pojawiły lub nie są dostępne w sposób funkcjonalny, kluczowym narzędziem komunikacji staje się relacja. To ona tworzy przestrzeń, w której dziecko może być zauważone, bezpieczne i rozumiane, nawet jeśli nie potrafi jeszcze nazwać swoich potrzeb, emocji czy intencji. Relacja nie jest dodatkiem do komunikacji – jest jej fundamentem. Celem niniejszego wystąpienia jest zwrócenie uwagi na rolę relacji jako pierwotnego języka komunikacji. Relacji rozumianej nie jako abstrakcyjne „bycie miłym”, ale jako konkretne, codzienne doświadczenie bycia z drugim człowiekiem: uważnego, regulującego, przewidywalnego i responsywnego. To właśnie w relacji dziecko uczy się, że jego sygnały – spojrzenie, gest, napięcie ciała, wokalizacja czy milczenie – mają znaczenie i wywołują odpowiedź ze strony dorosłego.
W praktyce terapeutycznej często obserwuje się napięcie pomiędzy dążeniem do „uruchomienia mowy” a realnymi możliwościami dziecka w danym momencie rozwoju. Presja na słowo, ćwiczenie, powtarzanie i wykonywanie poleceń jest nieskuteczna. Relacja pozwala zatrzymać się, zobaczyć dziecko tam, gdzie aktualnie jest, i zrozumieć, co komunikuje, zanim zacznie mówić. Relacja w komunikacji opiera się na kilku kluczowych elementach: bezpieczeństwie emocjonalnym, wspólnej regulacji, uważności na sygnały niewerbalne oraz gotowości dorosłego do zmiany własnych oczekiwań. To właśnie komunikacja, intencja komunikacyjna i rozwój własnego JA – a nie poprawność – jest jednym z najważniejszych predyktorów późniejszego rozwoju języka oraz adekwatnego użycia go.
W wystąpieniu zostaną przedstawione przykłady kliniczne pokazujące, w jaki sposób relacja może wspierać komunikację w sytuacjach, gdy słowa są niedostępne. Omówione zostaną także częste pułapki pracy z dziećmi niemówiącymi lub słabo mówiącymi, takie jak nadmierna kontrola, skupienie na zadaniu zamiast na dziecku czy interpretowanie zachowania wyłącznie w kategoriach deficytu. Zamiast tego zaproponowane zostanie spojrzenie na zachowanie jako formę komunikatu – często jedynej dostępnej w danym momencie. Szczególne miejsce poświęcone zostanie roli dorosłego jako „tłumacza” świata i emocji dziecka. Dorosły, który potrafi nazywać własne stany, regulować swoje napięcie i modelować komunikację opartą na relacji, staje się dla dziecka bezpiecznym punktem odniesienia. To właśnie poprzez doświadczenie bycia rozumianym dziecko stopniowo uczy się rozumieć siebie i innych. Wnioskiem płynącym z prezentowanych treści jest potrzeba przesunięcia akcentu z pytania „jak nauczyć dziecko mówić?” na pytanie „jak być z dzieckiem, zanim pojawią się słowa?”. Relacja nie zastępuje terapii ani działań wspierających rozwój mowy, ale nadaje im sens i kierunek. Bez relacji słowa mogą pozostać puste a w relacji cisza też jest komunikatem
O prelegentce
mgr Joanna Pałasz – logopedka kliniczna terapii wczesnodziecięcej, pedagożka. Specjalizuje się w terapii małych dzieci z zaburzeniami komunikacji i rozwoju języka, diagnostka dzieci z ASD. Pasjonatka pracy z Małym Dzieckiem z trudnościami w komunikacji z wykorzystaniem zabawy. Wieloletnia wykładowczyni akademicka. Współinicjatorka ogólnopolskiej akcji logopedów „272 – Dwa słowa na dwa lata to o dwieście słów za mało”. Bierze czynny udział jako prelegentka w konferencjach dotyczących zaburzeń ze spektrum autyzmu. Dzieli się wiedzą podczas szkoleń dla specjalistów, studentów, a także rodziców. Autorka wielu książek m.in.: „Zabawy na start. Program terapii małego dziecka z ASD”, „Przedszkolak w potrzebie”, „Zaczytanki” – serii książeczek dla małych dzieci oraz pomocy terapeutycznych.
17:10-17:30
Przerwa
17:30-18:20 – SESJA V – Dyskusja
17:30-18:10
Panel dyskusyjny
W słowach i poza słowami – wielowymiarowość komunikacji w diagnozie i terapii
Panel dyskusyjny stanowi podsumowanie interdyscyplinarnych wątków poruszanych podczas kongresu. W rozmowie wezmą udział zaproszeni specjaliści reprezentujący różne perspektywy pracy z dzieckiem i rodziną. Uczestnicy panelu wspólnie przyjrzą się komunikacji jako procesowi wielowymiarowemu – obejmującemu zarówno mowę, jak i aspekty niewerbalne, emocjonalne oraz relacyjne.
Panel będzie miał formułę otwartą – uczestnicy kongresu będą mogli aktywnie włączać się w rozmowę, dzieląc się pytaniami, doświadczeniami i własną perspektywą kliniczną.
18:10-18:20
Zamknięcie konferencji
Rada Programowa
Program I Interdyscyplinarnego Kongresu Logopedów Akademii Logopedy został opracowany we współpracy merytorycznej Katarzyny Wysockiej oraz dr Anny Zając – ekspertek z wieloletnim doświadczeniem klinicznym, dydaktycznym i szkoleniowym. Dzięki połączeniu perspektywy naukowej i praktycznej powstał program, który odpowiada na realne potrzeby współczesnej logopedii, zachowując najwyższe standardy merytoryczne i interdyscyplinarne.
Dlaczego warto wziąć udział?
🔹 Interdyscyplinarność jako standard nowoczesnej terapii
Współczesna logopedia wymaga współpracy wielu specjalistów. Program kongresu integruje perspektywy różnych dziedzin, oferując uczestnikom kompleksowe spojrzenie na proces terapeutyczny – od diagnozy po skuteczne interwencje kliniczne i edukacyjne.
🔹 Wybitni, sprawdzeni prelegenci
Na kongresie wystąpią uznani eksperci, praktycy kliniczni oraz autorytety naukowe, których dorobek kształtuje standardy terapii w Polsce. To specjaliści z wieloletnim doświadczeniem, autorzy publikacji, narzędzi diagnostycznych i programów terapeutycznych.
🔹 Jakość marki Akademia Logopedy
Organizatorem wydarzenia jest Akademia Logopedy – marka o ugruntowanej pozycji na rynku edukacji specjalistycznej, znana z wysokich standardów szkoleniowych, praktycznego podejścia oraz zgodności z aktualnymi rekomendacjami naukowymi i klinicznymi.
🔹 Wiedza oparta na dowodach naukowych
Program kongresu powstał w oparciu o aktualne badania, modele evidence-based practice oraz doświadczenie kliniczne ekspertów, oferując uczestnikom narzędzia realnie wspierające skuteczność terapii.
